Numer magiczny — do czego naprawdę służy

Numer magiczny jest wspólny dla rachunku, nie dla terminala. Kiedy trzeba go zmieniać, kiedy nie, i dlaczego sam nie wystarcza do rozpoznania własnej pozycji.

Kod z tej strony skompilowany i uruchomiony: MetaEditor build 6090, sprawdzone 2026-08-02.

Numer magiczny to liczba, którą ekspert dokleja do każdego zlecenia, żeby później rozpoznać własne pozycje wśród cudzych. Brzmi trywialnie i jest źródłem zaskakująco wielu problemów.

Zasięg: rachunek, nie terminal

To jest pytanie, które wraca na forach regularnie: mam dwa terminale różnych brokerów, ten sam ekspert w obu — czy muszę zmieniać numer magiczny?

Nie. Numer magiczny jest zapisywany w zleceniu na serwerze i istnieje wyłącznie w kontekście rachunku. Dwa terminale połączone z dwoma różnymi rachunkami widzą dwa różne zbiory pozycji i nigdy się nie mieszają.

Zmieniać trzeba wtedy, gdy na jednym rachunku działa więcej niż jeden ekspert — także wtedy, gdy to ten sam ekspert na dwóch wykresach.

Sytuacja	Czy zmieniać numer
dwa terminale, dwa rachunki	nie
jeden rachunek, dwa różne eksperty	tak
jeden rachunek, ten sam ekspert na EURUSD i GBPUSD	zależy
jeden rachunek, ta sama strategia w dwóch wariantach	tak

Trzeci wiersz zależy od tego, czy chcesz liczyć limity osobno dla każdego instrumentu, czy wspólnie. Jeśli osobno — wystarczy filtr po symbolu przy tym samym numerze. Jeśli wspólnie, ale z osobnymi limitami ryzyka — potrzebne są różne numery.

Sam numer nie wystarcza

Filtrowanie wyłącznie po numerze magicznym to najczęstszy błąd w pętlach po pozycjach. Ekspert pracujący na EURUSD zobaczy wtedy również swoje pozycje na GBPUSD i policzy je do limitu, którego nie chciał dzielić.

Trzy warunki, nie jeden

int MojePozycje(const string symbol, const ulong magic)
  {
   int ile = 0;

   for(int i = PositionsTotal() - 1; i >= 0; i--)
     {
      ulong bilet = PositionGetTicket(i);
      if(bilet == 0 || !PositionSelectByTicket(bilet))
         continue;

      if(PositionGetInteger(POSITION_MAGIC) != (long)magic)
         continue;
      if(PositionGetString(POSITION_SYMBOL) != symbol)
         continue;

      ile++;
     }

   return ile;
  }

Numer musi przeżyć restart

Nie generuj numeru losowo ani z czasu. Po ponownym uruchomieniu terminala ekspert wygeneruje inny i przestanie rozpoznawać własne, wciąż otwarte pozycje.

Tak nie

input ulong Magic = 0;

int OnInit()
  {
   ulong magic = (ulong)TimeCurrent();   // po restarcie będzie inny
   return INIT_SUCCEEDED;
  }

Numer ma być parametrem wejściowym o stałej wartości domyślnej. Wtedy użytkownik może go zmienić świadomie, a ekspert po restarcie odnajduje swoje pozycje.

Konwencja, która pomaga po roku

Numery przydzielane przypadkowo są nie do rozszyfrowania, gdy na rachunku pracuje sześć strategii. Warto zakodować w nich znaczenie — na przykład strategię, instrument i wariant:

Numer, z którego coś wynika

//--- SSIIV: SS = strategia, II = instrument, V = wariant
//--- 120301 = strategia 12, instrument 03, wariant 01
input ulong Magic = 120301;

To nie jest wymóg techniczny, tylko zabezpieczenie przed sobą samym za pół roku, gdy w historii transakcji zobaczysz numer i będziesz próbował sobie przypomnieć, co go otwierało.

Historia też ma numer

W transakcjach z historii numer magiczny odczytuje się osobną funkcją. Pominięcie tego filtru zawyża wynik strategii o cudze transakcje:

Filtrowanie historii po numerze

if(HistoryDealGetInteger(bilet, DEAL_MAGIC) != (long)Magic)
   continue;