Z czego składa się rachunek za gaz

Rozbicie

Cztery pozycje, z których powstaje kwota do zapłaty

Poniżej rachunek za 44 kWh zużyte przez 2 miesiące, rozłożony na składniki. Kwoty netto — podatek doliczany jest na końcu do sumy.

Zależność

Dlaczego przy małym zużyciu gaz wydaje się drogi

Opłaty stałe rozkładają się na zużyte kilowatogodziny. Im mniej ich jest, tym większą część rachunku stanowią — i tym drożej wychodzi jednostka energii.

Przy 200 kWh rocznie opłaty stałe to 74% rachunku, a kilowatogodzina kosztuje 1,19 zł brutto. Przy 24 000 kWh — odpowiednio 2% i 0,31 zł. Ta sama taryfa, a koszt jednostki różni się 3,8-krotnie.

Grupy taryfowe

Ile płaci gospodarstwo w zależności od tego, do czego używa gazu

Przypisanie do grupy zależy od rocznego zużycia, a nie od deklaracji. Kto używa gazu tylko do gotowania, trafia zwykle do W-1.1; kto dogrzewa nim wodę — do W-2.1; kto ogrzewa dom — do W-3.6.

Weryfikacja

Czy nasz sposób liczenia zgadza się z fakturą sprzedawcy

Sprzedawca publikuje materiał wyjaśniający, jak czytać fakturę, a w nim przykładową fakturę z pełnym rozbiciem na pozycje wraz ze stawkami. To pozwala sprawdzić nasz wzór na jego własnych liczbach — przykład z materiału „Jak prawidłowo czytać fakturę”, grupa taryfowa W-3.6.

Dlaczego udział paliwa w naszym rachunku wynosi 26%, skoro sprzedawca podaje 50–60%

Przy pozycji „cena za paliwo gazowe" sprzedawca zaznacza, że opłaty te stanowią zwykle 50–60% całego rachunku. Na jego własnej fakturze wzorcowej wychodzi 48% — czyli mniej więcej tyle, ile pisze.

Na naszym rachunku wychodzi 26%. Obie liczby są prawdziwe. Różnią się zużyciem: faktura wzorcowa dotyczy gospodarstwa zużywającego 1 163 kWh przez dwa miesiące, nasza — 44 kWh przez ten sam okres, czyli 26 razy mniej.

To jest dokładnie zjawisko opisane wyżej: udział opłaty za paliwo rośnie wraz ze zużyciem, bo opłaty stałe pozostają te same. Deklaracja sprzedawcy opisuje typowego odbiorcę ogrzewającego gazem — nie tego, kto używa go wyłącznie do gotowania.